ديروز بعد چند ماه طولاني، تونستم با يكي از دوستاي قديميم قرار بگذارم.

هميشه حرف زدن با آدماي مستقل كه من ايمان به استقلال شخصي تو زندگيشون دارم برام لذت آوره.

كلي حرف زديم و من خوشحال بودم كه افكارمون شبيه هم بود و انگار هر دومون هم به عنوان يه زن ايراني يه هدف داشتيم، استقلال و استقلال، البته اصلا اين افه روشنفكري هايي رو كه بعضي ها دارن رو نمي پسندم، ما حرفمون اين بود كه مي خوايم خودمون باشيم، هميشه پيش بريم، ايستادن و سكون مفهومي نداره، هميشه بايد بود و اين بودن رو فرياد كشيد با ديدن چيزهاي جديد، با شادي هاي جديد، حتي غم هاي جديد، و به نظر من با عشق، آره ميشه با عشقي كه خودم تعريف مشخصي از اون دارم پيش رفت و پيش رفت تا به سوي زندگي با تمام سختي ها و بالاپايين هايي كه داره، انگار يه چيز جديد رو كشف كردم و يا بهتره بگم با خودم كنار اومدم در مورد اينكه چيكار بايد بكنم، ديگه نميگم كه چي مي خوام بشم، چون قراره كسي نشم، اصلا نيازي نيست كه كسي بشم و به جايي برسم و بگم نقطه، تموم شد حالا بشينم، دوست دارم هميشه چيزي باشه براي رسيدن بهش، باز ميرسم به اون جمله معروف " هدف همان راه است".

تو يه شب گرم آخر تابستون دلم گرفته و تو نيستي كه مثل هميشه بشنوي و آروم جوابم رو بدي و من رو بي قرارتر كني.

سخته كه كسي نفهمه حرفت رو ، سخته نتوني خودت باشي و وقتي هم بخواي خودت باشي طردت كنن، دورت كنن، از خودت، از بودنت، از هستيت، از خداي ساختگي درونت و از همه چيزاي قشنگ كه دلت مي تونه به اونا خوش باشه براي موندن و ادامه دادن تو اين حباب شيشه اي دنيا كه با هر تلنگري ترك برمي داره و مي ترسه از فرو ريختن خودش.

همه چيزا دوباره داره يادم مياد، همه تحقير كردنهاي خودم توسط خودم، همه جلسات اعترافات خودم توسط خودم، همه تنبيه ها و توجيه هاي خودم براي خودم، ديگه حتي نمي تونم آرزو كنم، چي رو بايد آرزو كرد؟

نمي دونم، نمي دونم!

امشب انگار همه تصورات و توهمات و افكار ياغي و دربه درم قراره كودتا كنند، به زور برام تصميم بگيرند، به زور تو تصميمات من نقش داشته باشند، نگذارند كه خودم باشم، نگذارند كه شاد باشم، و هزار تا نگذارند ديگه، هزار تا نبايد ديگه و هزار تا........................